1. Dagen met een capuccino

    Het is iets voor 17h. Samen met mijn dagelijks ritueel, mijn geliefde capuccino maak ik de tearoom ‘Den zoetn inval’ alweer een stukje meer bewoonbaar. De zaak draait spijtig genoeg de laatste tijd niet zoals het zou moeten, en dat merk je wel. Vroeger kwam hier geregeld nog eens schoon vrouwvolk. Nu zitten hier enkel nog nurske oude vieze ventjes. Pastoors, weduwenaars, gepensioneerden,… . En T - Ays. Lipton T - Ays. Eigenlijk zegt iedereen Ays - T. Omdat dat beter zou klinken. Mij maakt het niet veel uit.

    Vroeger, in de tijd dat de konijnen nog hun eigen wortelen schilden, kwam ik hier vaak met Ays - T naartoe. Na een zware werkdag kwamen we hier onze dorst lessen. Hij hield het liever bij een koude thee. Ik had het dan eerder voor een capuccino.

    Ik werkte als journalist voor ’ De hardwerkende Vlaming’. Een dagblad over het doen en laten van zij die hard werken. Ays - T was zo iemand. Een harde werker. Indertijd heb ik hem nog eens geinterviewd. Ik herinner me nog dat hij hier toekwam met het schuim op zijn voorhoofd. “Het was een bewogen dag” had hij mij gezegd. We hadden het over het werk in de fabriek. Hij vertelde mij dat er veel geklaagd werd over de lage lonen en de weinige loopbanen. Hoewel de fabriek een enorme revolutie ondervond, zijn er nog steeds weinig loopbanen. Want alles gebeurt tegenwoordig elektronisch.

    Meneer Lipton hoorde je nooit klagen. Waarom zou hij ook. Hij had een van de hoogste functies die je je maar kon voorstellen in die tijd. Samen met zijn nicht, Lipton Grïen, werkten ze aan iets nieuws, iets fris. Een koude thee. Je hoeft enkel een ijsblokje aan je thee toe te voegen, en wachten. Belachelijk eenvoudig, en toch sloeg het aan. Vooral tieners en non - alcohol liefhebbers hebben het wel voor dat nieuwe concept.

    Ieder zijn ding, maar ik hou het liever bij een capuccino.

    © wallofpapers