WALLOFPAPERS

Ik ben vannacht, ondanks het gezelschap dat zich voor het eerst in jaren naast me bevond, opgestaan. Hoewel het pas na tweeën was, had mijn hoofd een uitzonderlijk verlangen naar licht en zuurstof. Een gevoel van eenzaamheid overviel de heerlijkheid waarmee ik gisterenavond een eind maakte aan de dag. Ik pieker. Piekeren over het gepieker. Het niet kunnen loslaten van fouten die ik of mijn medemens maakte. De vraag ‘wat als?’. Ja, ‘wat als?’, dokter? Wat als ik het kon loslaten? Wat als het verleden, Zij, de persoonlijkheid aan mijn vinger, nadat ik mijn mond liet overlopen van de stenen die zich op mijn lever bevonden, gebleven was?

Ook verliep de nacht niet zoals een nacht zou moeten lopen. Zoete dromen waarin we als zorgeloze tieners elkaar voor het eerst op de smaak van een versgetapte pint trakteren. Een pint die alleen zo goed kan smaken wanneer Hannelore, de dochter van de man die café de ‘Pick’ openhoud, op een warme en laffe zomeravond deze tot onze tafel bracht. Toen bekend werd dat ze enkel op vrijdagavond het café openhield, duurde het niet lang alvorens de concurrentie zich genoodzaakt zag om de vrijdagavond te sluiten. Café de Pick was in die jaren de plaats waar je op vrijdagavond opgroeide. Waar ik voor het eerst uit vrije wil een boek in handen heb genomen. Waar ik met anderen discussieerde over het al dan niet wegnemen van het dorpsbos. Waar ik voor het eerst een centje bijverdiende. Was het niet door de afwas te doen, was het door Stefaan, de homo onder ons, aan zijn trekken te helpen komen. Het is de plaats waar ik voor het eerst Marleen haar poes streelde. En vaststelde dat deze dringend binnen moest vanwege een opgezwollen blaas in haar nek. Later bleek het om een teek te gaan, die zorgvuldig en zonder complicaties verwijderd werd. Ze was me voor mijn ontdekking erg dankbaar. En zo was haar poes ook. Want wanneer Marleen haar poes meebracht naar het vrijdagavondgebeuren, was ik de eerste die deze mocht strelen.

Maar zo was het dus niet. In plaats daarvan stond ik op waarna ik me naar de frigo bevond om daar een heerlijk fris glas Cola te vullen, en me vervolgens in de houten stoel - die mijn vader voor mijn veertigste verjaardag gaf - te zetten. Het enige wat ik daar de daarop volgende minuten deed, was voor me uit kijken en denken.

Het liefst had ik die Eva van hierboven gewoon in mijn armen genomen. Haar zo dicht mogelijk tegen me aannemen en vertellen dat een persoon als zij de dagen kleurt. Althans de mijne. Dat ze met dat stemgeluid van haar me zonder veel moeite rustig kan doen worden. Mijn ingrediënt voor een gelukkig leven. De rust in mijn hoofd.

Vanavond moet ik het echter zonder rust doen. In eerste plaats omdat Eva er niet is, althans niet op dit moment. Hier en nu.

Als de dokter me nu zou bezigzien, zou hij er wellicht niet veel woorden aan vuil maken. En dat zou hij me in eerste plaats ook zeggen. Niet omdat hij er niet veel woorden aan wilde vuil maken, maar omdat het morgen maandag is. En dat maandag in de praktijk de drukste periode van de week is. “Jonas”, zou hij beginnen. “Waarom ben je op onze laatste afspraak niet komen opdagen? Ik versta best dat het niet altijd past, maar daarvoor maken we toch afspraken al van lang op voorhand? Je had me op zijn minst kunnen schrijven? Je weet dat je er geen roman van hoeft te maken. Je hoeft zelf niet rond de pot te draaien. Geen vijven en zessen, zoals we zeggen.” En hier dacht ik even over na. Wat bedoelde men toch steeds met die vijven en zessen? Ik besloot het de dokter de volgende keer te vragen. Nadat hij zijn zegje had gedaan. “Het moet zelf niet mooi geschreven zijn, zorg gewoon dat ik het kan lezen.”

“Het moet zelf niet mooi geschreven zijn, zorg gewoon dat ik het kan lezen.” “Zorg gewoon dat ik het kan lezen”. En met deze woorden verplaatste ik mij naar de bureau die zich op de eerste verdieping van dit huis bevond. Ik nam een vel papier uit de printer, mijn beste pen in de hand, en noteerde. “Dokter, wat als?”

Die avond zaten we dus, als ongepland, aan de bosrand die het einde van mijn tuin grensde. Op een bank, met aan weerszijden een zak die voordien gevuld was. Het was zo’n zak dat je de zaterdagavond na een werkdag van bij de dichtstbijzijnde frituur zou halen, omdat je daar zin in had. Of omdat je geen kookbui had. Ik heb vaak geen kookbui. Dat ik een buikje vol heb, is waarschijnlijk de oorzaak van die kookloze buien. Of omdat ik zin heb in de frituur. Dat zou ook kunnen. Een buikje vol, en een zakje leeg. Zo zaten we daar beiden met een halve liter Cola. De koude vervanger van mijn koffie. Ik zal Eva niet vertellen over mijn koffie gebruik. Dat is iets wat ze beter zelf zou ontdekken. Bij het opstaan bijvoorbeeld. Dat een mens van mijn leeftijd, die zijn leven lang hard gezwoegd en gezweten heeft, bij het opstaan wel een kop koffie verdient. En niet zomaar een kop koffie. De kop koffie die ‘zij die ooit mijn vrouw was’ klaarmaakte. Met een tikkeltje overdreven zoetigheid. Zo’n koffie wil ik ‘s morgens hebben om de dag tegemoet te gaan. Of om ze af te sluiten.

Om een gespreksonderwerp aan de stilte toe te voegen, begon ik maar over Brussel. De ooit bruisende stad waar je als tiener moest opgroeien. De ooit bruisende stad waar je met bloemen in de haren over de wegen parradeerde. De ooit bruisende stad waar de grote en welgekende VRT toren staat. Diezelfde ooit bruisende stad waar ik Linda in een bruine kroeg ontmoette, waarna we een seksueel avontuurtje voor één nacht beleefden. Ook diezelfde bruisende stad waar Vlaanderen zich in 2013 zich beter zou van los maken. Om die reden dat het nu ondertussen een stad geworden zou zijn waar je als Belg niet veilig doorheen zou komen. Hangjongeren. Jeugd met kattenkwaad groot gebracht. Opstaan met als doel de massa zoveel mogelijk op de zenuwen te werken. Met geluidslekkende mp3-toestellen staan ze in groep aan de metrohaltes. En als dat nog niet erg genoeg is, wordt er bij gebrek aan beter nog eens geduwd en getrokken. Alsof er op het strand van Oostende daar geen plaats voor is.

Vervreemd of ze net naar een zeurende eierdooier had zitten luisteren, zei ze me dat ik me zo laat op de avond niet meer druk hoefde te maken. Dat als ik het wilde, ze gerust een tas koffie wilde zetten. Omdat ik eruit zag alsof ik het kon gebruiken. En dat wilde ik. Wat ik vooraf niet wist, is dat wanneer ik koffie zou drinken, niet naast haar in bed zou mogen kruipen. “Naar koffie-ruikende mannen zijn allesbehalve opwindend”. Ze zou een slager als man gehad hebben, die bij het opstaan en het slapengaan koffie dronk. En tussendoor, wanneer het werk dat toeliet, er gemakkelijk nog eentje naar binnen speelde. “Ik heb geen probleem met mannen die koffie drinken. Wel heb ik er een als mannen koffie drinken, en het bed vervolgens met mij willen delen. Want dat als een man koffie dronk voor het slapen gaan, hij te actief was om haar de nodige nachtrust te geven.” En die had ze wel nodig. Want dat als ze een tekort aan slaap had, zoals vrouwen altijd zijn als ze een tekort aan slaap hebben, ze de volgende dag pissig door het leven zou gaan, en me geen koffie zou zetten. Ze was er ook steenvast van overtuigd dat een man na het koffie drinken, zich als een bosarchitect zou wanen. Ze had dat ergens gelezen, en door vriendinnen werd dit bevestigd. Dus was het een feit. Waarop ik voor mezelf besloot dat ik het niet voor feiten heb. Enkel voor de feiten die me goed uitkomen. Zoals bijvoorbeeld het feit dat koffie beter smaakt met suiker. Of dat spaghetti met ketchup hoorde gegeten te worden. En dat ik liever de borsten van Eva zag, dan die van Kate Moss.

Die Kate had nog eens borsten. Maar ze waren niets vergeleken met de borsten van Eva. Het waren er zo’n paar waarvoor je drie grote handen nodig had om het volledige oppervlakte te bedekken. Hoewel dat het uitzicht bevorderde, is ermee overweg kunnen een andere opgave. Ooit had ik eens een vriendin die Tresha heette. Haar naam alleen al zou moeten omschrijven dat ze dezelfde grote van borsten zoals Eva had. We speelden vaak tettenklets, tot ze na een onverwacht manouvre bijna een van mijn polsen brak. Een vervolg is er nooit meer van gekomen. Omdat ik haar vertelde dat de rondellen van Kate wellicht gemakkelijker te bespelen waren dan die van Tresha.

De koffie was op, en dat is voor mij het moment waarop ik zou opstaan, en slapen gaan. En dat vond Eva een goed idee. Net zoals ze het een goed idee vond om op de dag van over twee uur en zevenendertig minuten vroeg op te staan, en nadat ze me verse koffie zette, om boterkoeken te gaan. Als vriendendienst, en voor het gezelschap.

Voor het eerst bedankte me iemand voor mijn gezelschap. En dat gaf me een goed, en vertrouwd gevoel. Ik zou er de dokter morgen over naar huis schrijven.

Als ik het nu eens zou overslaan, dacht ik bij mezelf. Wat zou het voor kwaad kunnen doen? Het zou me geen extra okselhaar bezorgen, net zomin een verkoudheid. Enkel wat gezeur over orde en afspraken. En over hoe hard Sofie, de kat van dokter Van den Eijnde, mij gemist had. Ik zeg nu wel dat het zijn kat was, eigenlijk was het oorspronkelijk mijn kat. De dokter had het zo tegen me verteld. Dat hij Fiete, want zo heette hij de kat, enkel had gekocht voor mij, als ik op visite kwam. Hoewel ik dat sterk betwijfelde. Toen ik laatst in zijn praktijk Sofie dicht tegen me aannam, merkte ik op dat ze een vreemde geur had. En daaruit kon ik afleiden dat ze bij een ander had gezeten. Dus zo trouw bleek ze niet te zijn. Misschien zou ik dat wel als argument kunnen gebruiken waarom ik vandaag niet kom opdagen. Dan zou ik zijn gezeur er wel bijnemen.

In plaats van langer aandacht te besteden aan gepeins over het gemekker van de dokter, haalde ik een boek dat ik onlangs in een goedkoop tweedehands winkeltje vond boven, en begon erin te lezen. Normaal lees ik nooit op de trein, omdat ik er altijd van overtuigd ben dat wanneer je te diep in je verhaal opgaat, je het station van je bestemming zou kunnen missen. En dat risico wilde ik liever niet lopen, behalve vandaag. Omdat mijn bestemming aan het eindstation lag, en dus behoorlijk zeker was dat deze me niet zou ontsnappen

Ik zat ergens aan het uiteinde van de derde rij. Ik had me even goed twee rijen verder kunnen plaatsen aan het raam, maar dan zou ik door de buitenwereld teveel afleiding hebben gehad. Daarboven zou ik nog eens misselijk worden, omdat mijn oude ogen het beeld van de snelheid niet konden volgen. Dus besloot ik maar plaats te nemen naast een vermoedelijke leeftijdsgenoot, die er wel van hield om het leven buiten aan een hoge snelheid te bewonderen. De man had een baard. Ik hou wel van baarden. Het liefst had ik er ook een gehad. Geen grote, maar een kleine die mijn kale gezicht vervolledigde.

Toen ik net op het punt stond de oude man te vragen hoelang hij hiervoor had moeten sparen, stootte de valies van een jonge veertigjarige vrouw tegen mijn boek, waardoor hij oncontroleerbaar plaats nam tegen de vloer. De vrouw bukte zich meteen en streek de geplooide bladeren glad. Eerst wilde ik haar na brullen. Omdat ik door haar onoplettendheid de pagina kwijt was, maar eveneens omdat ik zo geen gesprek had kunnen aanknopen met de bebaarde man. Maar ik bedacht me snel. Niet omdat ze een schoon figuur had, want daar was ik op mijn leeftijd toch te oud voor geworden. Wel voor haar spontane reactie. Het feit dat ze een boek glad streek, deed me vermoeden dat ze het niet zomaar een verzameling van papieren vond. Ze excuseerde zich en vervolgde haar baan op zoek naar een plaats.

Mijn ogen volgden de schoonheid die ze achterliet naar de plaats twee rijen verder, aan het raam. Ze had die geur van wilde bloemen die me altijd aan haar, zij die ooit mijn vrouw was, deden denken. Ik liet de dromerige man naast me voor wat het was, verzamelde mijn spullen en stond op. Ik heb het altijd moeilijk gevonden om in een rijdende trein mijn evenwicht te kunnen houden, maar het lukte me wonderbaarlijk goed vandaag. Zo stond ik na negen hondenstapjes bij de rij waar Eva zat. Haar naam wist ik vanwege haar naamkaartje op haar valies, waar mijn oog op viel toen ze het boek van de grond raapte. Ik vroeg haar vriendelijk en zonder druk te leggen of de stoel links van haar mocht opgevuld worden door mijn persoonlijkheid. En dat mocht ik. Snel nam ik plaats en verantwoorde mijn belangstelling. “Er zijn mannen die u heilig zouden verklaren vanwege uw schoon figuur, maar dat is niet de reden waarom ik hier naast u kom zitten. U weet het, of u weet het niet, en wellicht zal u het niet weten, maar ik hecht enorm veel belang aan een vrouwelijk persoon die een boek niet ziet als een verzameling van papieren. U zou net als de dokter een standbeeld verdienen”. En daar dacht ik even over na. Men zou mij een eiland moeten cadeau doen voor al de wetenschap en klaarheid die ik de maatschappij al gegeven heb, en omdat ik op die manier de medemens een standbeeld zou kunnen cadeau doen.

Ze keek me aan zonder veel te zeggen, wat me een vreselijk gevoel gaf. Wat zou men denken, vroeg ik mezelf altijd af. Ze zou mijn persoon kunnen bestuderen om daarna zichzelf de vraag te stellen of ze beter opstond en een andere plaats zocht in een wagon heel ver van hier, of gewoon maar rustig bleef zitten. Als mijn theorie zou kloppen, koos ze voor de laatste optie. En toch. Haar blik was op zoek naar iets. Het was net alsof ze doorheen het oude verschrompelde gezicht een verhaal of beeld probeerde te maken van de persoon die zich schuilhield. En net toen ik me dat realiseerde, alsof ze kon horen wat ik aan het denken was, haalde ze uit haar rugzak een oude Olympus boven. Het soort fototoestellen waar mijn vader in zijn jonge jaren vreugde mee beleefde. Vervolgens wondt ze hem op, en nam zonder ook maar een vraag te stellen een portret van me. “Om op te slaan”, vervolledigde ze zich. En ze haalde haar notitieboekje boven, waar ze de datum, het volgnummer van de foto en een notitie in schreef. Ze vroeg me naar mijn naam. “Jonas” zei ik haar. Toen duwde ze het kleine schriftje in mijn handen en gaf me een dwingende blik dat ik het moest lezen. “Van deze man heb ik een standbeeld te goed”. Het bracht een grijns op mijn gezicht, die haar ongetwijfeld opviel. “Als hier iets is dat een standbeeld verdient”, zei ze, “dan is het wel de glimlach op uw gezicht”.

Nog nooit had iemand mij op mijn glimlach of grijns gewezen. Wellicht is dat een van die dingen waar men de dag van vandaag niet langer aandacht aan besteed. Maar zij dus wel. Dus vroeg ik haar of ze me deze avond wilde vergezellen. Ik had in wat ooit ‘het ouderlijk huis’ was wel nog een kamer die door mijn dochter benuttigd werd over. Daar kon ze gerust en met rust de nacht doorbrengen. Ze ging op mijn voorstel in, op voorwaarde dat zij het eten betaalde. “Afgesproken”, zei ik haar. En ik schudde haar een hand waardoor we net als twee zakenpartners de deal van ons leven hadden gemaakt.

Pas later op de dag begon ik te beseffen dat wachten niet langer een optie hoefde te zijn. Want dat ik mij ondertussen al een heel eind van punt a bevond. Ik zal dus nooit het antwoord dat de dokter me schreef kunnen lezen. En ergens vond ik dat nog zo jammer niet. Je hoefde aan de dokter maar een letter of woord te vragen, en hij kon zonder ophouden je de antwoorden op de vragen des leven geven. Zo iemand was de dokter wel. En vandaag had ik nu eenmaal geen zin in het lezen van lange brieven. Een reden temeer om mijn richting punt b te begeven.

De grote vraag was echter waar deze vandaag zou plaatsvinden. Een zoektocht kon je het op zijn minst wel noemen. Maar dat hoefde niet meteen een probleem te zijn. Zoektochten is een van mijn specialiteiten. Zo ben ik al twaalf jaar onderweg. Onderweg naar een plaats waar ik de geliefde die ik twaalf jaar geleden verliet, ook voor het eerst echt kon verlaten. Onmogelijk is die opgave, maar ik doe mijn best. En iedere dag opnieuw sta ik op met het idee dat vandaag verandering zal brengen. Dat het geen dag vol rituele gebeurtenissen wordt. Zoals koffie drinken vroeg in de morgen, de krant van de dag ervoor lezen,.. . Maar ook dat werd een gewoonte.

Een mens hangt zich teveel vast aan zijn gewoontes. Rokers kunnen na drie dagen met een beetje goede wil die tampon van tussen hun vingers halen. Net zoals de bakker met overgewicht, zijn probleem eenvoudig kan aanpassen door in de keuken te eten zonder andere handelingen uit te voeren. Maar de plaats waar ze zich bevinden, roept hen terug naar een gewoonte, een herinnering. De drang naar de gewoonte. En dat is de reden waarom ik enige tijd geleden vertrokken ben. Om die gewoonte, de drang naar het verleden, te doorbreken.

Ik ben een hele tijd weggeweest van thuis. Lang genoeg om mijn hoofd te ledigen met alle overbodige braaksels die de mensheid de afgelopen jaren op me afstuurde. Nog even, en ik kon de trein die me richting punt b, het thuisfront bracht betreden zoals een koning dat na de jacht zou doen. Fier en trots op zijn vangst, zijn resultaat.

Het verhaal dat ik u allen graag had willen vertellen zou beginnen op een koude zomeravond aan de toog van café ‘de zoeten inval’. Ik was als 41 jarige nog te fris in mijn hoofd om op vrijdagavond rond het eerste middernachtsuur het eenzame bed te verwarmen. Misschien voelde ik me ook te dapper. Gekoesterd door de eeuwige herinnering aan alles wat met jeugdige tijden te maken had. Zo van die dagen dat je met vrienden non stop kon blijven trekken. Drinken om de dag erop geen kater te hebben. De constante roes. Dat is dan ook het enige wat ik van klare kijk op die tijd heb overgehouden. De rest heb ik verzopen en verslapen aan nachten niet langer dan vier uur.

Op een dag als vandaag, geen vrijdag maar een dinsdag, stond ik stil. Zomaar even stil. Net zoals mijn vader zaliger ook vaak eens stil stond. Niet omdat hij dat zelf verkoos, of toch niet helemaal. Rita, de buldog van vaderlief, hield ervan om evenveel zomaar op het midden van het voetpad haar boodschap achter te laten. “Volgende voorbijganger, kan ik u vriendelijk verzoeken om zonder veel blazen en zuchten uw rechtervoet hier te plaatsen zodat beetje bij beetje mijn kak van deze stoep verdwijnt. Het leven van een hond is al armzalig genoeg om je eigen drol te hoeven opkuisen. Zo worden wij zelden gewassen en worden we praktisch verplicht onze tong drie keer op een dag het vuile werk te laten doen. Dat zien we de mensheid niet vaak doen. Of als dat nog niet genoeg is, wordt van ons alsook nog verwacht dat we de tafel - en bordresten helpen kuisen. Ja, het leven van een hond is hard”. Zo kwam het dus dat mijn vader vaak stil stond.

En zo stond ik daar ook. Alleen welteverstaan. Zonder hond, kat of loopmeisje. Want zo hield ik ervan om na schoolwerk te gaan lopen. Liever niet alleen. Ik had tijdens mijn kinderjaren mijn ouders horen klagen over hoe onveilig het park wel niet was geworden. Dat wanneer men niet goed uitkeek, het er krioelde van wat zij bospoepers noemden. Wat kon dat anders zijn dan langharige beesten die ervan houden om zonder vragen je bek open te breken en hem vol te poepen. Daarom loop ik enigszins liever met een loopmeisje. Later kreeg ik veel de vraag waarom ik geen andere route koos. Ik antwoordde dat ik als echte Antwerpenaar niet echt aan verandering toe was. Zo kwam het ook dat de zogenaamde ‘nieuwe alliantie’ nooit de verkiezingen won. Men kreeg nooit mijn doorslaggevende stem. Wat wil je dan ook met een slogan als ‘De kracht van verandering’?

Je kan echter niet zomaar mijn loopmeisje worden. Zo moest je in eerste plaats willen lopen. Daarnaast is niet alleen de wil, maar ook de capaciteit van groot belang. Met stelten had ik geen probleem. Evenmin met een rolstoelgebruiker. Je mocht enkel geen dikke troela wezen. En als laatste, maar daarom zeker niet minder waardig, moest je mooie tenen hebben. Wat als ik per toeval per ongeluk in de verkeerde kleedkamer stap en merk dat je lelijke tenen had? Ik zou van je walgen, en je zou niet langer mijn loopmeisje kunnen zijn. En maar goed ook. Lelijke tenen kan je je de dag van vandaag niet meer veroorloven, ben ik van mening. Niet alleen mijn loopmeisje, maar ook mijn bedpartner moest mooie tenen hebben. Anders kwam je er niet in, en stuurde ik je met kerst een cadeaubon ter waarde van een teenbeurt.

Zo alleen, en zonder loopmeisje of bedpartner stond ik daar. Kijkend naar hoe de toekomst zich verder zette. Sinds die dag sta ik vaak stil. Net zoals mijn vader zaliger vaak ongewild stilstond.

Ik ben moe, meer zelfs, ik ben het moe. En zo zijn mijn ogen ook. Doorweekt van het overvloedige bevochtingswater dat ze te verduren krijgen. En toch blijven ze er ongevraagd gebruik van maken. Watervrees tijdens een verdrinking.

Krampachtig in bochten gedraaid, met een samengeperst lijf die alles wat teveel is eruit wilt krijgen. Het lijkt wel of het geen beetje verschil maakt. En zo zal het waarschijnlijk ook zijn. Maar soms moet men gewoon dingen doen waarvan men denkt dat dat het beste zou zijn. Of gewoon even niet denken. Dat kan ook verschil maken.

Ik schreef Dokter Van den Eijnde vandaag een brief. Niet omdat hij het gevraagd had, of toch niet rechtstreeks. Natuurlijk bleef hij me wel vragen of ik nog geschreven had. En dat had ik, dus was hij tevreden. Maar toch wenste hij er nog altijd dat aan toe te voegen. “Jonas, je hoeft er echt niet het mooiste verhaal aller tijden van te maken. Gewoon alles opschrijven is het belangrijkste.” Zo zou zelfs rond de pot draaien een energieverspilling zijn. “En we moeten zuinig zijn, dat moet ik jou niet vertellen” voegde hij er nog aan toe. In mijn brief vroeg ik hem met een enkele vraagzin wat vandaag de dag nog een verschil kon maken. En nu moest ik enkel maar afwachten. Meer anders kon ik ook niet.

Dat er minder moest gesproken worden, en meer geschreven, was ik vandaag van menig. En zo begon ik dus ook mijn dag, gevolgd door een Espresso met overdreven zoetigheid. Geen likeur, omdat ik nu eenmaal geen gewoontemens ben. Het duurde niet lang, of ik maakte aanstalten om het café waar ik 6 dagen geleden Miranda ontmoeten te verlaten. Ze zou me nooit meer zien, ging ik ervan uit. Want zo besloot ik de stad te verlaten, en mij terug richting het vertrouwde huis te begeven.

“Varkens hebben toch geen leven.” Hoorde ik de vrouw aan de andere kant van de toog klagen tegen de muur. Ik zeg je tegen de muur omdat ik wil duidelijk maken dat er eigenlijk niemand was die naar haar verhaal wilde luisteren. Ik vroeg haar om leven te definieren. En dat kon ze niet, waardoor ze zonder pardon in mijn achting zakte. Dat zei ik haar ook, waarop ik het antwoord kreeg waarom ik haar behandelde als de tweelingszus van Dracula. “Niemand is de tweelingszus van Dracula. Want Dracula had helemaal geen tweelingszus.” Men moet eerst weten over wat men het heeft, voor men een vergelijking gaat maken. Dus noemde ik haar idioot. En stapte op, zonder te betalen. Dat was die barman me wel verschuldigd. Ik heb namelijk de helft van zijn job gedaan. Klanten entertainen door mijn aanwezigheid, de mensheid vindt dat de dag van vandaag allemaal zo vanzelfsprekend. Ik heb me ook hierheen moeten verplaatsen.

Versuft slenterde ik door de straten, naar het huis waar Emma mij onderdak gaf, in ruil voor afwas. Daar eenmaal aangekomen schraapte ik al mijn bezittingen bijeen, en gaf haar een dikke pieper. “Merci meid dat ik hier de afgelopen dagen de nacht mocht doorbrengen. Maar wanneer ik in het vervolg op bezoek kom, wil ik op zijn minst wel een verwarming in die badkamer van je.” Ze knikte. En gaf me een vriendelijke kus terug, waarop ik zonder omkijken mijn rugzak hief en mij naar de voordeur begaf, die ik zonder omkijken achter me dichtsloeg.

Met zoveel ongeziene schoonheid gaat ze de nacht in. Ze piekert over het moment van zojuist, dat van enkele minuten geleden. Het moment dat zowel voor haar als voor mij gisteren de dag van morgen ging worden. Morgen. Vurig hoopten wij dat morgen op een dag 2 jaar toekomstmuziek was. Doorgespoeld naar tijd waarin zorgen en aangebakken broden vergeten werden, en plaats maakten voor een ongeziene liefde. Geen sprookjestragedie, maar een verhaal dat begon bij twee pubers. Een doel, gedreven door idealisme dat enkel zij begrepen, was alles dat ze voor ogen hadden om niet enkel nooit meer alleen, maar samen de nacht in te trekken.

Ik vroeg mezelf af of de bedlectuur van Herman Brusselmans in mijn achterzak paste. Want zo ging ik liever met de bekende schrijver wandelen dan met de hond van mijn buurvrouw. Dat is tenminste een vent. Hij kon over druiven schrijven alsof hij het over aardbeien had. Hij had het ooit eens over een dokter die hij in stukjes kon snijden en aan de varkens kon voeren. Ik herkende er mezelf in. Dan had ik het voornamelijk over dokter Van Den Eijnde. Er zijn varkens die mensenvlees eten, wist je dat? Wellicht niet, er valt zoveel te weten.

Ik hoop nog steeds vurig dat er een dag komt waarop ik met een verkeerde koffie Herman kon vertellen over het probleem van de 21ste eeuw. Vettig haar. Vroeger kon haar niet vettig genoeg zijn. Smeerde men zelf de restjes van de boterpot in de haren voor men op de zevende dag de kerk betrad. Zo had moeder weer een potje meer om haar knopen in te droppen, en zagen wij er als klein mannen weer heilig uit. Zo had meneer pastoor het graag. Heilige jonge mannen. Met de ‘g’ van gelatine en gier. Hoewel dat laatste ook met een ‘h’ kon, maar dat daardoor de betekenis wegviel.

Maar ik dwaal af. Wanneer men vandaag de dag een eenmalige wasbeurt zou overslaan, is het haar meteen vettig bevonden. Dokter Van Den Eijnde zou me vragen waar ik me toch druk over maak. Over vettig haar zou ik hem dan zeggen. Waarop hij me zou vragen of ik nog geschreven had? Want dat ik dat in geen geval mocht vergeten. “Je hoeft er niet het mooiste verhaal aller tijden van te maken. Geen vijven en zessen zoals ze zeggen. Gewoon alles opschrijven. Er is slechts één voorwaarde” zei hij. “Zorg dat ik het kan lezen.”

Ik vroeg me af of de kwantumtheorieschrijver op een dag mijn verhalen zou willen lezen. Al zou die kans wel klein zijn. Hoe zou in godsnaam een van mijn levenswerken in zijn handen terecht komen? Misschien doordat een onbehoedzaam reiziger op een dag naar café De Nachtlamp een Fanta gaat drinken, en een van mijn wonderlijke meesterwerken aan het verslinden is. Wanneer zijn hond door een kort geblaf zijn meester duidelijk maakt dat het lang genoeg geduurd heeft. Zo zal hij zonder blazen en schaamte zijn tocht verder zetten en mijn boek achterlaten. De Gentse schrijver zou even later komen genieten met een van zijn koffiemeisjes om tijdens een koffie verkeerd zijn oog te laten vallen op het geschreven schoon dat de enige leegte op tafel vult. Wat later op het moment zal hij zonder enige nieuwsgierigheid het verhaal openen en verwonderd zijn naam zien staan. Ja, zo zal het zijn. Zo kan ik er op zijn minst vrede mee sluiten. Met de gedachte dat de reiziger het niet als vuurversneller gebruikte.

Herman zou trots op me zijn geweest. En hij zou eveneens dokter Van Den Eijnde gelijk geven. Hij zou zelf zeggen dat deze dokter een standbeeld verdiende in plaats van aan de varkens gevoederd te worden.

Toen ik na een korte wandeling door de verlaten bosdreef het café waar ik deze morgen mijn koffie dronk opnieuw binnenging, was mijn ontwaakplaats al ingenomen door een jongere dame in gezelschap van een stereotiep puberende jongen. Ze zagen er beiden verveeld en mottig uit. Hoe kon dat ook anders, als je op een nuchtere maag Sprite begint te drinken. Ik bestel mij een koffie. Met slagroom deze keer, omdat ik me heb laten vertellen dat wanneer men melk drinkt na de alcohol, men zo van een kater een mier zou maken.

Te lui om mij om te keren en plaats te zoeken aan een van de cafétafels, koos ik uit gemakzucht voor de barkruk. Maar dat hield ik niet lang vol. Deels vanwege het weinige vet op mijn achterwerk, deels omdat die twee er nog versufter bij gingen zitten. Dus besloot ik maar met een kop koffie in de hand het paar tegemoet te gaan. “Heb je nu echt niet door dat je lelijke kop haar verveelt?” sprak ik de jongen aan. Waarop hij een beweging maakte die hem recht hielp, en het café verliet.
Met een grijnzend gezicht schudde de jongedame me vriendelijk de hand. Ze vertelde dat ze Miranda heette, maar veel vriendinnen Mira zeiden. Waarop ik zei dat ik hen wel gelijk moest geven. Dat niemand een vriendin wil die de naam Miranda draagt. Je zou ervan beginnen schuwen. Maar dat ik het tegelijk ook weer erg vond. Een naam dient helemaal niet verkort te worden. Een naam is iets dat men door een ouder en wijzer persoon aan een pasgeboren wereldbewoner meegeeft. Met als doel deze met trots en fierheid te dragen.

Ze trakteerde me op nog een gelikeurde koffie, en luisterde naar wat ik te vertellen had. Waarom ik op mijn eentje hier in een stad van vier muren ben beland. Ik vertelde haar over mijn vrouw, die me ondertussen sinds een een kleine twaalf maand geleden verlaten had. Niet omdat ze een andere vent had, maar omdat mijn kale kop haar wellicht niet meer aanstond. Begrijpelijk. “Ze was de persoon die ieder moment zou moeten gekust worden.”

“Mis je dat?” vroeg Miranda me. “Ik mis voornamelijk de onverwachte seks. Als ik ’s avonds van werk thuis kwam, zat ze in de keuken met enkel een slipje aan te wachten bij een pot koffie. Meestal was deze de overbodige luxe, want die werd toch maar zelden benuttigd. Wat wil je?”. Ze keek me verbazend aan, en vertelde me dat ze mij ook een onverwachte beurt kon geven. En daar ging ik op in. Haar enige voorwaarde was dat er niet teveel versierseltjes mochten zijn. Gewoon pure seks, om de goesting te bevestigen.

Voor ik afscheid van haar nam, vluchtte ik snel richting de bar. Daar lag een stapel bierkaartjes te wachten op een balpen die met een paar krabbels een boodschap tussen twee personen zou overbrengen. Ik pende snel mijn telefoon nummer neer, met de verwittiging dat ik vaak weken non-actief kon zijn. Ze kuste me, waarop we samen het café tegen middaguur verlieten.

Stilzwijgend oorverdovend gejanker. Verward ziek. Koud als dood niets zonder een verwoorde gedachte, gesproken gevoel. Ik met een lege pot. Verder leeg niets. Ik mis je, mijn lief. Missen als de stervende geen rust gunnen. Slapende rozen wekken tijdens winternacht. Een kleurenfoto rond het derde middernacht uur.

Dit is wat vooraf ging.
Voor het tiende uur moest je beneden zijn, had de gastvrouw me gisteren gezegd. “Daarna zal geen ontbijt meer te verkrijgen zijn.” Dit hoefde voor mij niet direct een probleem te zijn. Aangezien ik de nacht in een met kussens gevuld bad doorbracht, was ik de haan zelfs al voor. Om comfortabel te liggen zocht je beter een ander betalend hotel. En dan heb ik het niet over ‘in natura’ betalen. Zoals de vaat doen, om brood gaan, de nacht bij de serveerster doorbrengen.

Een goed gevulde kop koffie was het enige goud dat de ochtendstond te bieden had. Mijn gsm had al dagenlang geen dienst meer geleverd. Deze zette ik uit na het onverwachte telefoongesprek enkele weken terug.

Het was voornamelijk dokter Van Den Eijnde die me wilde bereiken. Dat kon ik afleiden uit de zeven gemiste oproepen. Ik zou hem moeten aangeven voor stalken. Maar dan had hij wellicht door dat het weer de mindere kant met mij opging. Als hij de indruk nu al niet had tenminste. Uiteindelijk besloot ik hem dan toch gewoon terug te bellen.

Hij nam op met de woorden; “wie we hier nu hebben?!” Waarop ik me verontschuldigde voor het lange wachten. En dat ik de afgelopen weken nogal gevaarlijk was. Omdat ik met een elektrisch zaagtoestel in mijn onderbroek met ontbloot bovenlijf de markt opliep en hem het risico niet wilde laten nemen me te komen opzoeken. Hij kuchte bijna geruisloos. “Heb je nog geschreven?” vroeg hij me. Ik knikte, waarop ik me ervan bewust werd dat hij daar wellicht weinig aan had. “Luister,” zei hij.”Je hoeft er niet de allermooiste roman van te maken. Je hoeft zelf niet rond de pot te draaien. Geen vijven en zessen, zoals we zeggen. Schrijf gewoon alles op. En zorg dat je niets vergeet.”

Ondertussen bemerkte ik dat de kop koffie die voor me stond de kou had gevat. Snel nog nam ik een grote slok, waarvan ik achteraf spijt kreeg. Ik bestelde dus nog vlug een nieuwe, voor ik mijn dag verder zette. “En Jonas, zorg dat ik het kan lezen.”

Het gebeurt vaak dat de dingen die je het liefst wilt, nooit werkelijkheid worden. En het meest onverwachte, dan toch een plaats vindt in je bestaan. Dagelijks ontmoet je meer dan honderden mensen. Maar slechts een kleine groep van hen geeft een meerwaarde aan het moment. En op een dag ontmoet je dan die ene persoon. En je leven zal veranderen. Voor goed.

Ik slenterde vandaag door de straten. Zonder bloemen in mijn haar, en met een krant onder de arm. Het was er wel een van verleden week, maar “nieuws is nieuws” zei grootvader altijd. Ik was op zoek naar een goedkoper hotel met betere bedden. Of een ruimer bad, nu ik dit toch stilaan bij gebrek aan beter gewoon begin te worden.

Zo kwam ik tegen de avond bij Emma terecht. Die me vriendelijk, in ruil voor een avond afwas, de badkamer wees. Om vervolgens mijn krant weg te nemen, en mij een nieuwe in de plaats gaf. Zo kon ik up to date blijven, zei ze me. Maar ik verplichtte mezelf deze pas te lezen wanneer ik deze avond in het salon zou genieten van mijn kop koffie.

Tijdens het afwassen dacht ik even na over deze middag in het park. Hoe ik een man gedichten zag schrijven. Met zijn ogen dicht. Ik vroeg hem of ik de plaats naast hem mocht innemen. Eigenlijk hoefde ik het de man helemaal niet te vragen. Ik verstoorde hiermee zijn concentratie en een nee ging ik toch niet dulden. Ik vroeg hem over gedichten. Waarom gedichten liefde vaak beschrijven als een oncontroleerbare emotie. Want zo was het toch voor mij. Ik heb er nooit ook maar over nagedacht om met jou aan iets wonderlijk moois te beginnen. En ik denk eigenlijk van jou hetzelfde. Maar van zodra we elkaar hebben ontmoet, was het al vrij snel duidelijk dat niemand van ons twee ook maar een klein beetje onze gevoelens in bedwang konden houden. Ondanks onze verschillen, werden we dan toch verliefd. En vanaf dat moment is zich iets moois beginnen creëren. Ik heb het gevoel dat wat we nu delen, maar één keer in een mensenleven kan bestaan. En dat is waarom ik iedere moment dat ik met je kan delen met open armen zal ontvangen.

In gedachten verzonken, en met een krant in de hand, sluit ik de avond af. De gefabriceerde oploskoffie geef ik een plaatsje bij het overige vuil. Ik ga slapen. Reizen naar een wereld waar ik je in mijn armen kan sluiten.

Vrijdagnacht, iets na 5. Ik lig alweer de hele nacht in bed te woelen, tel de tegels op de vloer en luister naar de wind. Dit begint meer en meer een gewoonte te worden. Mijn gedachten dwalen af. Naar jou. Zoals ze elke minuut van de dag al doen. Je haren, je lippen, je ogen. Opnieuw voel ik die warmte als ik aan je ogen denk. Zo helder groen. Hoe ze kunnen stralen op momenten dat we gelukkig zijn. Hoe kort geleden was het, dat ze nog vol liefde naar me keken.

Ik ben de woorden kwijt. Ik heb geen idee meer hoe ik nog een deftig antwoord kan vormen, op de gevoelens die je me verwoordt. En toch geef ik het een poging. Je zou me hier moeten zien typen. Ieder woord, iedere zin, ieder gevoel dat in me opkomt wanneer ik aan je denk. Hopend dat het straks om de een of andere reden een lach op je gezicht tovert. Je bent mijn alles. De dagen dat ik met je deel zorgen ervoor dat ik meer en meer verliefd op je word. Ik ben een gelukkig mens. Ik heb iets ontmoet, waar andere vaak jaren over doen. Jij. Ik heb jou ontmoet. Eigenlijk andersom. Wij hebben elkaar ontmoet. Jij, de vrouw van mijn leven. Je bent de reden waarom ik met een glimlach ‘s morgens opsta. Je bent de enige echte reden waarom ik lief heb. Ik weet dat we nog een lange weg te gaan hebben maar van één ding ben ik zeker. Ik zal er altijd voor je zijn. Maakt niet uit wat er gebeurd is. Laat ons van ieder klein moment genieten en een verhaal beginnen dat we onze kleintjes kunnen meegeven. Ik hou van jou, mijn lief.

Langzaam val ik uiteindelijk in slaap. Even voel ik een paar uurtjes niets. Heel even. En dan word ik weer wakker met tranen op mijn wangen. Wakker worden en beseffen dat je niet naast me ligt, is als beseffen dat het potje tomatensaus die je net opendeed, leeg is.
Met liefde.